Ludzie dobrej woli częstokroć przynoszą do zoo zna­lezione zwierzęta bądź to dzikie bądź domowe, kalekie, osierocone czy też z innych powodów niezdolne do samo­dzielnej egzystencji. Jeśli nie są to małe sarenki i za­jączki, które z reguły należy zostawić tam, gdzie się je znalazło, bo wbrew pozorom, wcale nie zostały osiero­cone okazy takie po udzieleniu im odpowiedniej po­mocy mogą albo na stałe wzbogacić obsadę zoo albo wrócić na swobodę. Pomimo że takie akcje ratownicze są nadprogramowym obciążeniem dla pracowników (mam tu na myśli zwłaszcza Autorkę, której nieraz przysparzają wiele kłopotu i pracy) — poza aspektem humanitarnym mają one także ogromne znaczenie wy­chowawcze, działając jako przykład dla młodzieży i do­rosłych. I to właśnie jest jeszcze jedną nową rolą ogro­du zoologicznego — do jego funkcji demonstracyjno-dydaktycznej we wzrastającym stopniu powinno przyłą­czać się kształtowanie w społeczeństwie kultury współ­życia ze zwierzętami.

Tak to właśnie osobliwym biegiem wydarzeń my, póź­ne wnuki dawno wygasłych zwierząt, po dziesiątkach i setkach tysięcy lat pogłębiających się rozbieżności i po przebyciu bardzo krętych i ślepych ścieżek ludzkiego już myślenia, teraz jakby na nowo zwierzęta odkrywa­my, starając się je zrozumieć wszystkimi dostępnymi, ale i zarazem dopuszczalnymi metodami.